Szybka prezentacja tatusiowych bibelotów.
Figurka (kość + węgiel)
Spinka do włosów (róg bydlęcy)
Zegarek (zegarek naręczny vintage + drewno jałowca)
Brosza 1 (kość + drewno jałowca)
Brosza 2 (kość + róg bydlęcy)
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą drewno. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą drewno. Pokaż wszystkie posty
wtorek, 30 grudnia 2014
środa, 15 sierpnia 2012
Krzyżyk
Dawno temu (ponad 2 lata) wspominałem, że razem z pastorałem wykonałem krzyżyk do zawieszenia na szyi. Napisałem też wtedy, że nie mogę go zaprezentować, bo jest uszkodzony, a dokładniej figurka symbolizująca Jezusa miała odłamaną rękę. Wreszcie znalazłem dość siły, czasu i natchnienia, aby ów bibelot zreanimować.
Wykonany jest z dwóch materiałów. Czarny krzyżyk wyciąłem z kawałka oryginalnego hebanowca, przywiezionego przez mojego wujka z Sudanu (podejrzewam gatunek Diospyros mespiliformis). Figurka oraz "pergamin" zawieszony nad głową, wykonane są standardowo z kości wołowej. Jedno z drugim połączone są na "Kropelkę", a w miejsce gwoździ wbite są szpilki (na zdjęciach jeszcze ich nie ma), natomiast zawieszka jest z rzemienia.
Jedyną różnicą między "starą", a "nową" figurką jest... napis na pergaminie, gdzie prawidłowo brzmiący Chrystogram IHS, zastąpiłem swoim pseudonimem hds. Dlaczego? O tym w dalszej części posta.
Obydwa przedmioty były moim stałym elementem wyposażenia, podczas dorocznych wędrówek na Jasną Górę. Krzyżyk pojawił się na tym blogu dwukrotnie - tutaj oraz tutaj, natomiast razem z pastorałem był widoczny na tym zdjęciu.
W tamtych pielgrzymkowych czasach, praktycznie nie rozstawałem się z tym krzyżykiem (nosiłem go bez przerwy). Byłem tak do niego przywiązany, że wręcz zacząłem się z nim utożsamiać. Wtedy też powstał jedyny wiersz, jaki wyszedł spod mojego pióra, w którym go opisywałem, a właściwie to określałem siebie.
Przytoczę go tutaj, ku przestrodze.
Tak wygląda koszmar poety.
Nie wierzę, że coś takiego spłodziłem, jednak karty pamiętnika nie kłamią. Tak prowadziłem kiedyś diariusz, który przypomniał o drugiej, wypartej z pamięci, jeszcze gorszej liryce.
Dekadę później napisałbym wersję minimalistyczną.
Z czasem moja religijność (nie mylić z wiarą) mocno przygasła, a uszkodzony krzyżyk powędrował do pudełka z pamiątkami.
Pozostała wola, aby krzyżyk spalić razem ze mną, a prochy rozsypać na ukochanych biebrzańskich bagnach.
Pozostał również lęk przed religijnymi fundamentalistami, którym wydaje się że sumiennie wypełniają przykazania, zapominając jednocześnie o tym najważniejszym, ustanowionym właśnie przez Chrystusa na krzyżu dyndającego.
Właśnie dla tych "miłujących inaczej", dedykuję piosenkę podpatrzoną na zaprzyjaźnionym blogu. Doprawdy nie wiem jak mogłem przeoczyć jakąkolwiek piosenkę z repertuaru lubianej Justysi? Pewnie dlatego, że nie przepadam za poezją, nawet tą śpiewaną. Chociaż jak zwykle bywają wyjątki i ten do nich należy.
Wykonany jest z dwóch materiałów. Czarny krzyżyk wyciąłem z kawałka oryginalnego hebanowca, przywiezionego przez mojego wujka z Sudanu (podejrzewam gatunek Diospyros mespiliformis). Figurka oraz "pergamin" zawieszony nad głową, wykonane są standardowo z kości wołowej. Jedno z drugim połączone są na "Kropelkę", a w miejsce gwoździ wbite są szpilki (na zdjęciach jeszcze ich nie ma), natomiast zawieszka jest z rzemienia.
Jedyną różnicą między "starą", a "nową" figurką jest... napis na pergaminie, gdzie prawidłowo brzmiący Chrystogram IHS, zastąpiłem swoim pseudonimem hds. Dlaczego? O tym w dalszej części posta.
Obydwa przedmioty były moim stałym elementem wyposażenia, podczas dorocznych wędrówek na Jasną Górę. Krzyżyk pojawił się na tym blogu dwukrotnie - tutaj oraz tutaj, natomiast razem z pastorałem był widoczny na tym zdjęciu.
W tamtych pielgrzymkowych czasach, praktycznie nie rozstawałem się z tym krzyżykiem (nosiłem go bez przerwy). Byłem tak do niego przywiązany, że wręcz zacząłem się z nim utożsamiać. Wtedy też powstał jedyny wiersz, jaki wyszedł spod mojego pióra, w którym go opisywałem, a właściwie to określałem siebie.
Przytoczę go tutaj, ku przestrodze.
Tak wygląda koszmar poety.
Ja-Krzyżyk
by hds
14.07.1998
Jestem krzyżykiem z przybitym Jezusem.
Czarny jak heban, biały niczym kość.
Futurystyczny i tradycjonalny zarazem.
Kanciasty jak krzyż, lecz obły jak postać Chrystusa.
Zwierzęcy jak kość, ale roślinny jak drewno.
Moja dwoista natura jest boleśnie złączona szpilkami,
A całość zawieszona w nicości na rzemieniu.
Nie wierzę, że coś takiego spłodziłem, jednak karty pamiętnika nie kłamią. Tak prowadziłem kiedyś diariusz, który przypomniał o drugiej, wypartej z pamięci, jeszcze gorszej liryce.
Dekadę później napisałbym wersję minimalistyczną.
Krzyżyk i Postać
Czarne - Białe
Tradycjonalne - Futurystyczne
Kanciaste - Obłe
Roślinne - Zwierzęce
Krucha Twardość
Boleśnie złączone przeciwieństwa zawieszone w próżni.
Z czasem moja religijność (nie mylić z wiarą) mocno przygasła, a uszkodzony krzyżyk powędrował do pudełka z pamiątkami.
Pozostała wola, aby krzyżyk spalić razem ze mną, a prochy rozsypać na ukochanych biebrzańskich bagnach.
Pozostał również lęk przed religijnymi fundamentalistami, którym wydaje się że sumiennie wypełniają przykazania, zapominając jednocześnie o tym najważniejszym, ustanowionym właśnie przez Chrystusa na krzyżu dyndającego.
Właśnie dla tych "miłujących inaczej", dedykuję piosenkę podpatrzoną na zaprzyjaźnionym blogu. Doprawdy nie wiem jak mogłem przeoczyć jakąkolwiek piosenkę z repertuaru lubianej Justysi? Pewnie dlatego, że nie przepadam za poezją, nawet tą śpiewaną. Chociaż jak zwykle bywają wyjątki i ten do nich należy.
Bóg zapłać.
czwartek, 28 kwietnia 2011
Tabaczne łeHeHetanie
Prezentowałem już własnoręcznie wykonaną tabakierę, teraz czas na tatowe.
Do swojej wybrałem dość nietypowy surowiec, bo jelenie poroże, natomiast ojciec wykonał je z właściwego materiału, czyli giętych na gorąco, krowich rogów.
Dodatki w postaci zatyczek, podstawek i dekielków, zrobione są z kości, drewna, mosiądzu, muszli i bursztynów.










Na zakończenie mogę Wam zdradzić sekret, że Tato założył już swojego bloga.
Póki co zapoznaje się ze środowiskiem, możliwościami oraz obsługą.
Gdy już pojmie jak poruszać się po bloggerze, to zaanonsuję go w specjalnym numerze Blogo(vs)Kazika.
Niecierpliwi niech uzbroją się w cierpliwość, bo to przecież jest dziadzio ;D
O ile sprawne wymachiwanie dłutami, wiertłami, lutownicą, nożem, szlifierką i wszelakim innym sprzętem idzie mu świetnie, o tyle ogarnięcie nowinek technicznych XXI wieku jest drogą przez mękę ;)
Muszę się wykazywać anielską cierpliwością w wyjaśnianiu współczesnych zaklęć: spacja, enter, małpa, e-mail, hasło, logon, link itp.
Do swojej wybrałem dość nietypowy surowiec, bo jelenie poroże, natomiast ojciec wykonał je z właściwego materiału, czyli giętych na gorąco, krowich rogów.
Dodatki w postaci zatyczek, podstawek i dekielków, zrobione są z kości, drewna, mosiądzu, muszli i bursztynów.
Na zakończenie mogę Wam zdradzić sekret, że Tato założył już swojego bloga.
Póki co zapoznaje się ze środowiskiem, możliwościami oraz obsługą.
Gdy już pojmie jak poruszać się po bloggerze, to zaanonsuję go w specjalnym numerze Blogo(vs)Kazika.
Niecierpliwi niech uzbroją się w cierpliwość, bo to przecież jest dziadzio ;D
O ile sprawne wymachiwanie dłutami, wiertłami, lutownicą, nożem, szlifierką i wszelakim innym sprzętem idzie mu świetnie, o tyle ogarnięcie nowinek technicznych XXI wieku jest drogą przez mękę ;)
Muszę się wykazywać anielską cierpliwością w wyjaśnianiu współczesnych zaklęć: spacja, enter, małpa, e-mail, hasło, logon, link itp.
czwartek, 22 lipca 2010
Pastorał
Było już dłubanie w drewnie i było też rycie w kości, czas zatem połączyć obie te sztuczki.
Pastorał jaki sobie zrobiłem jest luźnym nawiązaniem do tego, jakim podpierał się JPII.
Postać Chrystusa wykonana została z dwóch kawałków jeleniego poroża.
Ukoronowana cierniem głowa to róża czyli nasada poroża, natomiast cała reszta to końcówka korony.
Brązowe włosy pociągnięte bejcą, a całość utrwalona lakierem.
Długi, drewniany, wygięty pałąk wykonany jest oczywiście z mojego ulubionego jałowca.

Przedmiot ten służył mi jako podpora na jednej z wielu pielgrzymek, na które chadzałem gdy byłem jeszcze świętojebliwy - teraz pozostał mi już tylko jeden człon tej nazwy ;)
Zatem przemierzył jakieś 380 km naszego pięknego kraju, co widać po startej, mosiężnej podeszwie.

Zrobiłem jeszcze jeden przedmiot łączący drewno z kością w jedno, ale w chwili obecnej nie mogę go zaprezentować, bo jest uszkodzony ;/
Zrobię to w bliżej niesprecyzowanej przyszłości, gdyż jest to jedyna rzecz, na temat której napisałem wiersz (jedyny i ostatni w moim życiu) - grafomania w czystej postaci ;)
Wart do zaprezentowania ku przestrodze ;D
Pastorał jaki sobie zrobiłem jest luźnym nawiązaniem do tego, jakim podpierał się JPII.
Postać Chrystusa wykonana została z dwóch kawałków jeleniego poroża.
Ukoronowana cierniem głowa to róża czyli nasada poroża, natomiast cała reszta to końcówka korony.
Brązowe włosy pociągnięte bejcą, a całość utrwalona lakierem.
Długi, drewniany, wygięty pałąk wykonany jest oczywiście z mojego ulubionego jałowca.
Przedmiot ten służył mi jako podpora na jednej z wielu pielgrzymek, na które chadzałem gdy byłem jeszcze świętojebliwy - teraz pozostał mi już tylko jeden człon tej nazwy ;)
Zatem przemierzył jakieś 380 km naszego pięknego kraju, co widać po startej, mosiężnej podeszwie.
Zrobiłem jeszcze jeden przedmiot łączący drewno z kością w jedno, ale w chwili obecnej nie mogę go zaprezentować, bo jest uszkodzony ;/
Zrobię to w bliżej niesprecyzowanej przyszłości, gdyż jest to jedyna rzecz, na temat której napisałem wiersz (jedyny i ostatni w moim życiu) - grafomania w czystej postaci ;)
Wart do zaprezentowania ku przestrodze ;D
niedziela, 18 lipca 2010
Laska
Odkąd sięgam pamięcią, zawsze miałem potrzebę ekspresji, która objawiała się działaniami we wszelakich dziedzinach.
Dzięki tacie polubiłem dłubanie w drewnie, kościach, porożach czy innych materiałach, jednak nigdy nie zdołał mnie przekonać, a właściwie nawet zniechęcił, do swojej wielkiej pasji, jaką jest składanie modeli samolotów (zdarzyło mu się nawet być mistrzem Polski).
Zatem głównie na studiach, gdy moje możliwości manualne były w miarę okrzepnięte, a poza tym cierpiałem na nadmiar wolnego czasu, zająłem się szeroko rozumianą sztuką użytkową na własny użytek ;)
W ramach "dziadkowych" wspomnień czas przywołać te wiekopomne "dzieła".
Na pierwszy rzut idzie niepozorna laska, którą wystrugałem sobie na starość z jałowcowej łodygi.

Bardzo lubię drewno jałowca ze względu na charakterystyczny, długotrwały zapach, kolor i strukturę, co prawda jest dość twarde, więc ciężko się cokolwiek w nim robi.
W przypadku tej laski ograniczyłem się do oczyszczenia z kory oraz uwypuklenia licznych guzów, gruzełków i wgłębień.

Dodatkowo na głowni wyryłem oddzielne miejsca na palce, przez co stała się ona jeszcze bardziej "pokręcona".



Co prawda jakoś umknął mi fakt, że prawdopodobnie na starość nie będę posiadał takich smukłych i prostych palców, tylko będą one powykręcane na wszystkie strony, reumatoidalnym zapaleniem stawów jak u babci, więc nijak będą one pasowały w owe wgłębienia.
Natomiast będzie się ona przydawała jako doskonałe narzędzie zaczepno-obronne - taka fuzja bejsbola z maczugą ;)
Dzięki tacie polubiłem dłubanie w drewnie, kościach, porożach czy innych materiałach, jednak nigdy nie zdołał mnie przekonać, a właściwie nawet zniechęcił, do swojej wielkiej pasji, jaką jest składanie modeli samolotów (zdarzyło mu się nawet być mistrzem Polski).
Zatem głównie na studiach, gdy moje możliwości manualne były w miarę okrzepnięte, a poza tym cierpiałem na nadmiar wolnego czasu, zająłem się szeroko rozumianą sztuką użytkową na własny użytek ;)
W ramach "dziadkowych" wspomnień czas przywołać te wiekopomne "dzieła".
Na pierwszy rzut idzie niepozorna laska, którą wystrugałem sobie na starość z jałowcowej łodygi.
Bardzo lubię drewno jałowca ze względu na charakterystyczny, długotrwały zapach, kolor i strukturę, co prawda jest dość twarde, więc ciężko się cokolwiek w nim robi.
W przypadku tej laski ograniczyłem się do oczyszczenia z kory oraz uwypuklenia licznych guzów, gruzełków i wgłębień.
Dodatkowo na głowni wyryłem oddzielne miejsca na palce, przez co stała się ona jeszcze bardziej "pokręcona".
Co prawda jakoś umknął mi fakt, że prawdopodobnie na starość nie będę posiadał takich smukłych i prostych palców, tylko będą one powykręcane na wszystkie strony, reumatoidalnym zapaleniem stawów jak u babci, więc nijak będą one pasowały w owe wgłębienia.
Natomiast będzie się ona przydawała jako doskonałe narzędzie zaczepno-obronne - taka fuzja bejsbola z maczugą ;)
Subskrybuj:
Posty (Atom)